تمدید دورههای شوراهای اسلامی شهروروستا؛
میان ضرورتهای امنیتی و بحران
✍توحید صمدی
مشروع کاریت تعویق مکرر برگزاری انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا، محوری است که بیش از آنکه یک چالش اجرایی باشد، به یک پرسش بنیادین در حوزه «حق مشارکت» و «پاسخگویی مدیریتی» تبدیل شده است.
تمدید دورههای فعلی که اکنون از بازههای زمانی قانونی خود فراتر رفته است، با استناد به شرایط امنیتی و جنگی، با چالشی جدی در بدنه جامعه روبروست.
ارزیابی تاریخ معاصر ایران بیانگر است که در سختترین دورانهای نبرد و بحرانهای امنیتی، از جمله در دوران دفاع مقدس، ساختارهای مردمی و فرآیندهای انتخاباتی هرگز به بهانه شرایط جنگی متوقف نشدند. از این رو، استفاده از «وضعیت جنگی» به عنوان توجیهی برای تعویق انتخابات، با منطق تاریخی و حقوقی کشور در تضاد به نظر میرسد.
باید توجه داشت که تمدید بدون ضرورت و طولانیمدتِ دورههای شوراها، پیامدهای اجتماعی سنگینی دارد.
از یک سو، این امر منجر به تضعیف نظارت مردمی بر کارایی شهرداریها و دهیاریها میشود و از سوی دیگر، با بیشتر شدن شکاف میان شهروند و نهادهای مدیریت شهری، «بحران اعتماد» را تشدید میکند.
وقتی فرآیند تغییر مدیریتهای محلی مسدود شود، نارضایتیهای انباشته شده از بازده فعلی، میتواند به ناامیدی ساختاری تبدیل شود.
برخلاف تصور، برگزاری انتخابات در شرایط بحرانی میتواند راهکاری برای تقویت انسجام ملی باشد.
همانگونه که ملت در میادین، با عزمی راسخ و ارادهای پولادین، از حاکمیت و پرچم ایران دفاع میکنند، در صندوقهای رأی نیز آمادهاند تا با اعمال حق حاکمیت خود، مسیر مدیریت محلی را تعیین کنند.
ازاین رو وظیفه دولت و مجلس، تضمین برگزاری بدون قید و شرط این انتخابات است تا از این طریق، به حق مآغاز شهروندان احترام گذاشته شود و مسیر پاسخگویی در مدیریت شهری بازگردد.
لینک ورود به کانال رسمی
#پایگاه_خبری_همبستگی_ملی
https://eitaa.com/hambastagimelliqazvin
برچسب:
نویسنده: زهرا نیکنام