خرمشهر؛ نمادِ ناگسستنیِ وحدتِ ملی نگاهی از چشمِ نسلی که طعمِ فتح را در

خرمشهر؛ نمادِ ناگسستنیِ وحدتِ ملی نگاهی از چشمِ نسلی که طعمِ فتح را در جانِ خود حس کرد توحید صمدی سوم خرداد، فراتر از یک تاریخ در تقویم، یک «معنا» است. برای ما که متولدین سال‌های پرشورِ انقلاب هستیم، خرمشهر شاید خاطره‌ای مبهم از تصویرهاِ سیاه‌وسفیدِ تلویزیون باشد، اما «حسِ پیروزی‌اش» چنان در رگ‌های این سرزمین تنیده شده که در زمان حاضر، پس از چهار دهه، همچنان همان طراوت را دارد. وقتی به ۵۷۸ روز اشغال خرمشهر نگاه می‌کنیم، آنچه بیش از همه خودنمایی می‌کند، نه فقط توان نظامی، که «بسیجِ تمام‌عیارِ ملت» بود. آن روزها، تمام ایران، از هر قوم و قبیله و تفکری، یک‌صدا و یک‌هدف، برای پس گرفتنِ پاره‌ای از تنِ وطن، دست‌به‌دست هم دادند. خرمشهر ثابت کرد که وقتی «اراده ملی» شکل بگیرد، هیچ سنگری نفوذناپذیر نیست. اگر بخواهیم میان آن روزهای حماسی و مفاهیمِ دفاعیِ در زمان حاضر مقایسه‌ای انجام دهیم، باید به یک نکته کلیدی توجه کنیم: «ماهیتِ ایستادگی». در سال ۶۱، رزمندگان ما با دست خالی و ایمانی راسخ، مقابل تجهیزاتی ایستادند که جهان در اختیار دشمن قرار داده بود. در زمان حاضر، آنچه خرمشهر به ما آموخت، نه فقط تاکتیک‌های نظامی، که «تکیه بر قدرتِ درونی» است. در جنگ‌های نوین، شاید ابزارها تغییر کرده باشند و میدان‌های نبرد از مرزهای جغرافیایی فراتر رفته باشند، اما «جوهرِ مقاومت» همان است. آن‌طور که خرمشهر آزاد شد، به ما نشان داد که «وحدت»، قدرتمندترین سلاح در زرادخانه‌های نظامی است. هرگاه که نگاه‌ها به جای اتکا به بیرون، به داخل معطوف شد و انسجام ملی شکل گرفت، پیروزی نه یک احتمال، که یک ضرورت تاریخی بود. نسلِ ما، شاید به یاد نیاورد که در آن لحظاتِ نابی که خرمشهر آزاد شد چه می‌گذشت، اما امروز به خوبی درک می‌کند که میراثِ آن روز، «باور به توانستن» است. همان‌طور که روزگاری تمام ایران برای یک شهر بسیج شد، امروز نیز رمزِ ماندگاری و سربلندی این خاک، در حفظ همان روحیه «هم‌بستگی ملی» است. آزادسازی خرمشهر، به ما یادآوری می‌کند که دورانِ «تحمیلِ اراده» بر ملت ایران به پایان کار رسیده است. در روز جاری، درسِ خرمشهر برای ما این است: در هر جبهه‌ای که باشیم، از نبردِ اقتصادی تا رویارویی‌های پیچیده سیاسی، تنها زمانی پیروزیم که همچون سال ۶۱، «خرمشهرِ وجودمان» را که همان عزت، استقلال و غیرتِ ملی است، با دست‌های وحدتِ خود حفظ کنیم. خرمشهر، تنها یک شهر نبود؛ خرمشهر، تجلیِ «می‌توانیم» بود. و این «می‌توانیم»؛ همان ریسمانی است که دیروز، در زمان حاضر و زمان آیندهی ایران را به هم گره می‌زند. در خاتمه بایدبگویم از نگاه یک جوان ایرانی که خرمشهر را نه در جنگ، بلکه در جانش حفظ کرده است همیشه خرمشهر؛ نمادِ ناگسستنیِ وحدتِ ملی بوده است.