مشارکت اجتماعی در ایران

یتالیا به این نتیجه دست پیدا کرد که در مناطقی که 1 1 خوبی وجود دارد؛ توسعه اقتصادی در دولتهای محلی و ثبات خانوادگی در آن مناطق بیشتر است.

برعکس در مناطقی که مشارکت اجتماعی بهویژه در شکل بینگروهی وجود ندارد نوعی خانوادهگرایی ضداخلاقی وجود دارد.

همچنین در این مناطق، توسعه اقتصادی و مسئولیتپذیری اجتماعی و نهادی در سطح جامعه، پایین است. در جامعهای که مشارکت اجتماعی ضعیف است و هرکس به منافع خود میاندیشد و تجارب و انتظارات موجه مردم برآورده نمیشود، جرم، خودکشی، خشونت و انواع آسیبهای اجتماعی دیگر، بالا میرود. به طور عکس، پیروی از قوانین، رعایت مقررات، شرایط بهداشت، کارآیی و بهرهوری و انسجام گروهی کاهش مییابد. به عبارت دیگر مشارکت اجتماعی را میتوان(پیونددهنده) نامید. در جامعهای که گروههای مقتدر و حاکم با مستثنی کردن سایر گروهها، ساختار حکومتی را مسلط میکنند، پیوندهای اجتماعی سست شده و کارآیی کاهش مییابد.

توحید صمدی کارشناس علوم ارتباطات اجتماعی ,وارشد علوم سیاسی

پی نوشت :

احسان موحدیان و محمد مهدی اسماعیلی(۱۳۸۸)، انتخابات در نظام جمهوری اسلامی و بررسی نقش رسانه ملی در آن، فصلنامه پژوهش¬های ارتباطی، سال شانزدهم، شماره۱

– حدادپور، امیر(۱۳۸۹)،انتخابات و مسیر مشارکت سیاسی مردم در استان خوزستان، فصلنامه جغرافیایی سرزمین، علمی- پژوهشی، سال هفتم، شماره۲۶

– کریمی، علی(۱۳۸۸)، درآمدی بر کاربرد و نقد نظریه چارچوب سازی در تحلیل گرایش¬های قومی، تهران. فصلنامه مطالعات ملی، سال دهم، شماره ۴

– محمدحسن شیخ الاسلامی و محسن عسگریان(۱۳۸۸)، سازه انگاری، رسانه و رفتارانتخاباتی در1، فصلنامه پژوهش¬های ارتباطی، سال شانزدهم، شماره۱

– معتمد نژاد، کاظم، بهار(۱۳۷۰)، جهان سوم در برابر سلطه ارتباطی و اطلاعتی غرب، تهران، رسانه سال دوم، شماره یکم

-نیک گهر،عبدالحسین (۱۳۵۳)،مشارکت مفاهیم و شناخت انواع،مجله دانشکده شماره۵

برچسبها: توحید_صمدی, مشارکت_اجتماعی